Τα «ποτέ» πριν τη μητρότητα

Έγινα μητέρα στα σχεδόν 34 μου. Γεγονός που σημαίνει ότι πέρασα αρκετά χρόνια από την ενήλικη ζωή μου ως άτεκνη. Κι αυτό το γεγονός με οδήγησε σε ένα σωρό παγίδες, στις περισσότερες από τις οποίες φρόντισα να πέσω μέσα με επιδεξιότητα. Όχι, δεν μιλάω για τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια. Αυτά τα έκανα με χαρά και καμάρι και προσπαθώ να τα κάνω ακόμη για να ξεμουδιάζω λίγο και να λέω (στον εαυτό μου κυρίως) ότι δεν είμαι τόσο γριά πια. Μιλάω για τους αφορισμούς, το σηκωμένο βλέφαρο και τα «μα καλά πώς κάνει έτσι» απέναντι στις μανάδες που ήξερα. Με πρώτη και καλύτερη τη δική μου μητέρα. Αλλά αυτό είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο (και post) από μόνο του.

Δεν ήμουν ποτέ ο τύπος της γυναίκας που σπεύδει να κάνει γούτσου-γούτσου κάθε φορά που θα εμφανιστεί μπροστά του ένα πλασματάκι με νεογιλά δόντια. Το ακριβώς αντίθετα. Επίσης βαριόμουν μέχρι χαρακίρι τις συζητήσεις στο γραφείο από μητέρες σχετικά με το διατροφικό πρόγραμμα, τις επιδόσεις στο σχολείο και τα γενικότερα καμώματα των παιδιών τους, τα οποία έσπευδαν να μοιραστούν με την υπόλοιπη ομήγυρη. Συνήθως εκείνο ακριβώς το λεπτό, που η μητέρα συνάδελφος είχε χαλαρώσει αρκετά και ήταν έτοιμη να μας εξομολογηθεί «τι έκανε πάλι ο μικρός», εγώ… έκανα διάλειμμα για τσιγάρο. Και ασφαλώς δεν δίσταζα να σχολιάσω κυνικά και πικρόχολα τις δεκάδες φωτογραφίες τους με τα τέκνα στο κινητό, τις οποίες έτρεχαν να εκθέσουν σε όποιον είχε το θράσος να ρωτήσει «τι κάνει το παιδί/ παιδιά».

Όχι, δεν έχω γίνει η Μαίρη Πόπινς του γραφείου ή η θηλυκή εκδοχή του Ιησού Χριστού που έλεγε «αφήστε τα να έρθουν σε μένα». Σίγουρα όμως δεν θα εξαφανιστώ από έναν δημόσιο χώρο αν τύχει να υπάρχει εκεί ένα παιδί. Αν είμαι στις καλές μου, μπορεί να του πιάσω και κουβέντα. Όσο για τις συζητήσεις με τις άλλες μητέρες; Τις προκαλώ. Είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να ρωτήσω, να μάθω και να πληροφορηθώ που είμαι ικανή να πιάσω κουβέντα και με την κυρία στα διόδια της Αττικής Οδού αν ήξερα ότι είναι μητέρα.

Για το μόνο που ανθίσταμαι μέχρι στιγμής -σθεναρά πολλές φορές- είναι να βάλω φωτογραφία της κόρης μου στην επιφάνεια εργασίας του υπολογιστή. Της δουλειάς, γιατί στο σπίτι…

Εσείς έχετε πει τέτοια «ποτέ» και τα πήρατε πίσω μετά που γίνατε μητέρες; Για να το πάρει το ποτάμι…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s