Η μαμά απ’ το Σικάγο

(Επιχείρηση Μικρός Πρίγκιπας)

I know, I know, κάθε μητέρα θέλει το καλύτερο για το παιδί της. Επίσης, I know, I know, μπορεί να τα γεννάμε, να τα μεγαλώνουμε και να περνάμε τα πάνδεινα για πάρτη τους, όμως τα παιδιά μας δεν είναι κτήμα μας, ανήκουν στο σύμπαν.

Αυτές οι δύο φράσεις μπαλαντζάρουν επικίνδυνα μέσα στο νου μου από τότε που έγινα μητέρα. Και μπορεί να μην είναι απαραιτήτως αλληλοσυγκρουόμενες, όμως, αν υποθέσουμε ότι μια μητέρα ξέρει ποιο είναι το καλύτερο για το παιδί της, πώς είναι δυνατόν απλώς να του το πετάξει μια-δύο φορές σαν να λέει ανέκδοτο στην παρέα και να μην προσπαθήσει με νύχια και με δόντια να του το κάνει εμετό μέχρι να το καταλάβει και φυσικά να το κάνει πράξη; Κι αν τα παιδιά μας ανήκουν πράγματι στο σύμπαν, γιατί να αγχώνομαι εγώ να του εξασφαλίσω ένα κάποιο μέλλον (που δεν μπορώ, θεωρητικά μιλάμε τώρα) και να μην αναθέσω το πρότζεκτ αυτό στο σύμπαν, ακόμη κι αν κάτι τέτοιο σημαίνει πως αν στα 18 της η κόρη μου μου ζητήσει λεφτά για να σπουδάσει στη Νέα Υόρκη χορεύτρια να της πω με φωνή όλο αυτοπεποίθηση: «Να ζητήσεις τα δίδακτρα από το σύμπαν»;

Anyway, υποθέτω πως είναι λίγο νωρίς για να πονοκεφαλιάζω με αυτά, η Έλενα είναι ακόμη 15 μηνών και μόλις έμαθε να μιμείται πώς κάνει η κουκουβάγια. Ωστόσο διαπιστώνω καθημερινά πως δεν είναι διόλου δύσκολο να ψωνιστεί μια μητέρα με το βλαστάρι της, ώστε να κάνει γι΄αυτό όνειρα θερινής νυκτός. Τις τελευταίες ημέρες, για παράδειγμα, χαζεύω τις χριστουγεννιάτικες φωτογραφίες του πρίγκιπα Γεώργιου. Ναι μωρέ, αυτός, της Κέιτ Μίντλετον και του Ουίλιαμ. Ο πρίγκιψ που λέτε είναι μόλις δύο μήνες μεγαλύτερος από την Έλενα. Και παρόλο που έκαναν αμήν και πώς για να με πείσουν να πάω στον δικό μου γάμο, παρόλο που σιχαίνομαι τα παραμύθια τύπου Ωραία Κοιμωμένη, Χιονάτη, Σταχτοπούτα κλπ., παρόλο που αντικειμενικά να το δεις οι πιθανότητες είναι έως και μηδαμινές (στη μαμά της δεν αρέσουν οι ξανθοί, ούτε στον μπαμπά της οι ξανθές επομένως γονιδιακά και μόνο πόσες πιθανότητες υπάρχουν) έχει περάσει τουλάχιστον τρεις φορές από το μυαλό μου το σενάριο να έκανα γαμπρό μου τον μικρό πρίγκιπα (δεν βιάζομαι, όταν μεγαλώσει). Ξέρω, ξέρω, είμαι αστεία, αλλά δείτε το λίγο πιο μακροπρόθεσμα: αν η επιχείρηση μικρός Πρίγκιψ τελεσφορήσει τόσο εγώ, που θέλω το καλύτερο για το παιδί μου, όσο και το σύμπαν, στο οποίο ανήκει, θα έχουμε λύσει το μεγάλο θέμα της αποκατάστασης του παιδιού μας. Once and for all.

Προς το παρόν, πάντως, και για το μικρό ενδεχόμενο το σχέδιο να μην πάει έτσι όπως το θέλω (πάω στοίχημα ότι η βασίλισσα Ελισάβετ, που σίγουρα θα ζει ακόμη όταν θα παντρεύονται τα παιδιά, θα απαιτήσει προγαμιαίο συμβόλαιο, εξέλιξη διόλου ευχάριστη και εντελώς απευκταία, άσε που η Κέιτ είναι πάλι έγκυος οπότε μικραίνουν κι άλλο τα κομμάτια της πίτας που κανονικά θα ΜΑΣ αναλογούσαν), διαβάζω στην κόρη μου τον άλλο Μικρό Πρίγκιπα, αυτόν του Σεντ Εξιπερί. Συνδυάζει και πρίγκιπες και σύμπαν. Και, κυρίως, πολλές πολλές αλήθειες.

Γιατί μπορεί και τα δικά σου ροδοκόκκινα μάγουλα, πρίγκιπα Γεώργιε, να είναι μια γλύκα, όμως, δεν αρκούν. Γιατί, όπως λέει ο άλλος μικρός Πρίγκιπας, δεν βλέπει κανείς πολύ καλά παρά μονάχα με την καρδιά. Ό,τι είναι σημαντικό, δεν το βλέπουν τα μάτια.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s