Σε ποιον μοιάζει βρε γυναίκα το παιδί;

XX-Photos-Proving-The-Apple-Does-Not-Fall-Far-From-The-Tree__605

Είναι η πρώτη ερώτηση μετά το «πόσα κιλά;» και «τι ύψος;». Άμα τη εμφανίση του, γονείς, συγγενείς και φίλοι, επιδίδονται σε μια «ανάγνωση» χαρακτηριστικών προκειμένου να καταλάβουν αν το ευτυχές νεογέννητο φέρνει περισσότερο στη μητέρα ή τον πατέρα. Μια ανάγνωση που γίνεται βέβαια με τη μέθοδο Μπράιγ, στα τυφλά, αφού συνήθως το βρέφος τις πρώτες ώρες της ζωής του φέρνει λιγότερο στο ανθρώπινο είδος και πολύ περισσότερο σε εκείνο των τρωκτικών, των πιθήκων και λοιπών εκπροσώπων του ζωικού βασιλείου. Πού πας κυρία μου να εντοπίσεις ομοιότητες; Δεν βλέπεις ότι ακόμη καλά καλά δεν έχει σαγόνι, ενώ τα κλειστά μάτια του θυμίζουν περισσότερο στρατηγό του Μάο και λιγότερο τον Μάκη από το Μπραχάμι;

Προσωπικά ήταν το χειρότερό μου. Ταλαίπωρη και καημένη όπως ήμουν μετά την καισαρική, να πρέπει να υφίσταμαι και το παιχνίδι «βρείτε τις ομοιότητες».
Οφείλω πάντως να αναγνωρίσω ότι η μεγάλη πλειοψηφία «έπεσε μέσα». Εκτός από τα μάτια μου (το χρώμα, όχι το σχήμα) όλοι έλεγαν ότι η Έλενα είναι copycut του πατέρα της. Το έλεγαν όταν ήταν μερικών ωρών, το λένε ακόμη και σήμερα.

Ξέρω πολλούς γονείς που στεναχωριούνται όταν κάποιος τους λέει ότι το παιδί τους δεν τους μοιάζει καθόλου και ότι, αντίθετα, είναι φτυστό ο άλλος γονιός. Εμένα, αντιθέτως, δεν με ενοχλεί καθόλου. Πρώτον, γιατί δεν το βλέπω (μεγάλο πράγμα η άρνηση). Καταλαβαίνω βέβαια ότι πολλά από τα χαρακτηριστικά της δεν έχουν καμία σχέση με τα δικά μου. Π.χ. αν είχα τα σαρκώδη χείλη της και όχι τις δικές μου κουμπότρυπες πολλά πράγματα ίσως εξελίσσονταν διαφορετικά στη ζωή μου (ιδιαίτερα την εποχή που μου χρησίμευαν περισσότερο). Επίσης κατανοώ ότι το ξανθό μαλλί δεν μπορεί να προήλθε από τα δικά μου ολοκάστανα γονίδια. Παρότι όμως αναγνωρίζω ότι εξωτερικά δεν έχουμε και πολλά κοινά εκτός από τα μπλε μάτια, δεν βλέπω τις τόσο πολλές ομοιότητες με τον μπαμπά της.
Το δεύτερο και βασικότερο ωστόσο είναι πως ξέρω ότι, ανεξάρτητα με ό,τι λένε οι άλλοι, το παιδί μού μοιάζει. Όχι στα προφανή, στα άλλα. Το βλέπω στο ύφος της, στον τρόπο που εκδηλώνει τα «θέλω» της, στο πείσμα της να φτιάξει τον «πύργο» με τα τουβλάκια της, στη φροντίδα με την οποία ταΐζει τις κούκλες της, στην αγάπη της για το νερό, στην τσαντίλα της όταν δεν την «υπακούν» τα παιχνίδια της, στην αγάπη της για το χορό και στο νάζι της απέναντι στα καστανά (και μόνο) αγόρια.

Ας λένε ό,τι θέλουν, και ας κορδώνεται όσο θέλει ο πατέρας της κάθε φορά που ακούει πόσο του μοιάζει η κόρη του. Η μανούλα ξέρει. ♥

ΥΓ. Οφείλω πάντως να ομολογήσω ότι όλη αυτή η ιστορία με την κληρονομικότητα και τα γονίδια μπορεί να γίνει πολύ spooky, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις που οι ομοιότητες αρχίζουν να φαίνονται πολύ αργότερα, όχι μόνο εξωτερικά αλλά και στα «χούγια». Σε αυτήν την ιστοσελίδα οι φωτογραφίες αξίζουν όσο 1.000 τεστ DNA.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s