H θυσία της μάνας

Δύο – τρία πράγματα είναι που σιχαίνομαι στη ζωή μου. Το ένα είναι τους ανθρώπους που μιλούν για τον εαυτό τους σε τρίτο ενικό. Το άλλο, τα κουκιά.  Και σίγουρα είναι και το πρωινό, πολύ πρωινό ξύπνημα.

Και να που όμως τα έφερε έτσι η ζωή που έπρεπε να διαλέξω: ή θα πηγαίνω πρωί πρωί με την αυγούλα στη δουλειά (κυριολεκτικά όμως με την αυγούλα – ανατολή ηλίου 7 και μισή, 7 και μισή έναρξη ωραρίου) ή απόγευμα. Σε Κάπα Σίγμα (κανονικές συνθήκες) και π.Ε. (προ Έλενας) θα διάλεγα χωρίς δεύτερη κουβέντα το απογευματινό. Τώρα όμως τι να κάνει η μάνα (ώπα, να τος και ο τρίτος ενικός) που δεν διανοείται να κοιμάται η Έλενα χωρίς να πει καληνύχτα στη μαμά, έστω και με τον κουτσουρεμένο -καληίτα- τρόπο που το λέει προς το παρόν;

Τα ‘βαλε κάτω η μάνα και τα λογάριασε: αν φεύγω στις 7, η Έλενα δεν θα έχει ξυπνήσει ακόμη (ξυπνάει κατά τις 9 – αφού βεβαίως έχει ξυπνήσει ανυπερθέτως μια φορά μέσα στη μαύρη νύχτα για «γκάλα»). Οπότε το πρωί δεν θα της λείπει η μανούλα. Αυτά σκέφτηκε η μανούλα και έβαλε το ξυπνητήρι στις 6:30

Σήμερα ήταν η πρώτη ημέρα εφαρμογής του νέου ωραρίου. Και μπορώ να πω πως δεν ήταν και πολύ άσχημα. Στο δρόμο είδα την ανατολή του ηλίου και το παιδί μου μια ώρα περισσότερο απ’ ό,τι συνήθως (όταν επέστρεψα έπαιρνε τη σιέστα της). Για να δούμε…

Στα κουκιά πάντως δεν θα κάνω ποτέ πίσω. Θα τα σιχαίνομαι μια ζωή…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s