Down (η μητέρα) with the flew (της κόρης)

254bf3c34fff380e31b2d7e6acba06c8

Νομίζω ότι από τα πιο απογοητευτικά πράγματα στη ζωή ενός ενήλικα είναι η αίσθηση της ανημποριάς. Να βλέπει μια δύσκολη κατάσταση και να μην μπορεί να κάνει τίποτα για να την αλλάξει. Ή τουλάχιστον έτσι να αισθάνεται.

Όταν το παιδί σου είναι άρρωστο, αυτή η αίσθηση κυριαρχεί στον απόλυτο βαθμό. Αισθάνεσαι λίγος, μικρός, ασήμαντος. Σε κοιτάζει με μάτια κόκκινα που κλαίνε χωρίς να το θέλουν και ενώ μέσα σου κλαις και εσύ κρύβεσαι πίσω από την κουρτίνα και της κάνεις «τσα» για να γελάσει και να σου πει αυτό το ξελιγωμένο «πάλι» που σε στέλνει στον ουρανό.  Την ακούς να βήχει ενώ προσπαθεί να κοιμηθεί και θέλεις να την πάρεις στην αγκαλιά σου και να περάσετε αυτόν τον Γολγοθά μαζί, βήχα – βήχα. Της βάζεις το θερμόμετρο και σε αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα της αναμονής πιάνεις τον εαυτό σου σχεδόν να προσεύχεται.

Σιχαμένες οι αρρώστιες αλλά ακόμη πιο σιχαμένο το αίσθημα ότι έκανες κάτι λάθος, ότι δεν σκέπασες αρκετά, ότι δεν προστάτευσες αρκετά, ότι δεν απομάκρυνες αρκετά την πηγή της μόλυνσης.

Χειρότερο ακόμη βέβαια ότι είστε μαζί άρρωστες. Γιατί δεν είναι μόνο που την βλέπεις ανήμπορη κι αδύναμη, είναι που είσαι κι εσύ ακριβώς στην ίδια κατάσταση για να μπορέσεις να την κάνεις να πάρει λίγο τα πάνω της. Και τότε υποφέρεις διπλά.

Καταραμένε Φλεβάρη. Δεν θα φύγεις; Θα σου δείξω εγώ. Το καλοκαίρι θα κάνω βουτιές στο όνομά σου.  Και εσύ θα σκας από τη ζήλια σου.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s