Μήπως ονειρεύομαι… ;

Banksy
Banksy

Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί για ποιο λόγο ξεκίνησα αυτό το blog. Στην αρχή είπα πως το έκανα γιατί ήθελα να συνδυάσω τη δημοσιογραφική μου ιδιότητα με τη νέα πραγματικότητα που ζω μετά τη γέννηση της Έλενας, δεδομένου ότι τη δουλειά που κάνω αυτήν την εποχή δεν τη λες και ακριβώς δημιουργική δημοσιογραφία. Μετά γιατί ήθελα να διαφοροποιηθώ από τα κλασικά mother blogs μου γράφουν μόνο για τέλεια μωρά, τέλειες μαμάδες και συνταγές μαγειρικής και να γράψω για την πλάκα του να είσαι μάνα αλλά και το χάος που προκαλεί η μητρότητα δεν μέχρι χθες “νορμάλ” ζωή σου. Μετά γιατί είχε αρχίσει να με χαλαρώνει και γιατί μια – δυο φίλες μου και (ανησυχητικό αυτό) φίλοι μου μου έλεγαν ότι γελάνε μ’ αυτά που γράφω και είπα να μην τους στερήσω την αφορμή να σκάσει το χειλάκι τους, τέτοιες εποχές που ζούμε.

Αλλά κανένας λόγος από αυτούς δεν είναι αρκετά σοβαρός για να παίρνω το laptop στο κρεβάτι και την ώρα που θα έπρεπε να σιδερώνω (αν δεν μαζευτούν τέσσερα πλυντήρια, δεν αγγίζω), να διαβάζω κανένα βιβλίο ή ακόμη καλύτερα να κοιμάμαι) εγώ κάθομαι και γράφω πράγματα που στην π. Ε. ζωή μου θα μου ήταν από αδιάφορα έως εμετικά. Κανένας εκτός από τον εξής ένα: για να θυμάμαι. Να θυμάμαι πώς ήμουν, τι σκεφτόμουν, τι ένιωθα όταν η Έλενα έκανε τα πρώτα της βήματα στη ζωή, όταν έλεγε τις πρώτες της λέξεις, όταν μου έδινε τα πρώτα φιλιά, και γενικά όταν έκανε τα πρώτα της… οτιδήποτε. Έχω ακούσει από πολλές μαμάδες ότι, καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, ξεχνάς γιατί μπαίνεις σε άλλες φάσεις και πρέπει να ακολουθήσεις τις νέες πληροφορίες που είναι τόσες πολλές που ο… αποθηκευτικός χώρος του εγκεφάλου φουλάρει.

Εγώ δεν θέλω να ξεχάσω. Κι επειδή δεν γράφω ημερολόγιο, αυτό εδώ το “χαρτί” επιτελεί αυτόν ακριβώς το σκοπό, κάποιες φορές τουλάχιστον. Και, πού ξέρεις, όταν η Έλενα μεγαλώσει να την αφήσω να κρυφοκοιτάξει κι αυτή το μυστικό μου ημερολόγιο…

Σήμερα η Έλενα πήγε στην πρώτη της θεατρική παράσταση. Ο τίτλος της “Μήπως ονειρεύομαι…;” και ήταν ειδικά φτιαγμένη για παιδιά άνω τους ενός. Ήδη από εχθές είχε ξεκινήσει το άγχος: θα καθίσει; μήπως τρομάξει; μήπως βαρεθεί; μήπως αρχίσει να γκρινιάζει και φύγουμε άρον άρον;

Τίποτα από αυτά δεν έγινε. Όταν είχε μουσική χόρευε, χτυπούσε παλαμάκια, γελούσε όταν οι ηθοποιοί έκαναν τούμπες πάνω στη σκηνή, φώναζε “νάνι, νάνι” όταν η ηρωίδα έκανε ότι αποκοιμήθηκε, όπως την ήθελε ο ρόλος. Στο τέλος ανέβηκε και στη σκηνή με τα άλλα παιδάκια και έπαιζε με τα αντικείμενα της παράστασης.

Φυσικά την υπόθεση ούτε που την θυμάμαι, πέρα από το ότι είχε να κάνει με ένα μαγικό κόκκινο μπαλόνι που ονειρεύτηκε η ηρωίδα και μετά το έχασε, και μετά έψαχνε να το βρει κλπ. κλπ. Όχι ότι δεν μου άρεσε αλλά να, ήμουν συνεχώς καρφωμένη στην Έλενα. Την κοιτούσα ψάχνοντας να δω πώς της φαίνεται, πώς αντιδρά στο κάθε τι, τι να σκέφτεται άραγε… Και κοιτώντας την αναρωτιόμουν κι εγώ “Μήπως ονειρεύομαι…;”.

Έλενα, αν διαβάσεις ποτέ αυτό το κομμάτι, να ξέρεις ότι η μαμά σου ήταν πολύ υπερήφανη για σένα σήμερα. Όχι μόνο γιατί κάθισες κυρία σε όλη τη διάρκεια της παράστασης αλλά και γιατί μετά, στο παιχνίδι στη σκηνή μοιράστηκες όλα τα παιχνίδια με τα άλλα παιδάκια και είπες “ευχαριστώ”  (εντάξει, με παντομίμα κι ένα “..στώ” προς το παρόν) στο αγοράκι που σου πρόσφερε “τσάι”. Στο είπα κιόλας αλλά δεν ξέρω αν θα το θυμάσαι…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s