Να ζήσεις τουρτίτσα και χρόνια πολλά

f29475b4342af0e35bab96b35004d9db

Τα μάτια της κόρης μου σε δύο περιπτώσεις λάμπουν περισσότερο από το συνηθισμένο: Όταν επιστρέφω το μεσημέρι από τη δουλειά (ή μήπως είναι η ιδέα μου;) και όταν βλέπει μπροστά της μια τούρτα με ένα αναμμένο κεράκι επάνω.

Είναι απίθανο αυτό που συμβαίνει με τα παιδιά και τις τούρτες γενεθλίων. Ένα κεράκι αναμμένο και η υπόσχεση ότι θα τους δοθεί η ευκαιρία να το σβήσουν μπορεί να τους προκαλέσει τόσο ενθουσιασμό όσο το χθεσινό τρίποντο του Πρίντεζη στους φίλους του Ολυμπιακού. Και όχι μόνο μια στις τόσες που γίνονται τέτοια παιχνίδια αλλά κάθε μα κάθε φορά.

Σήμερα ήταν μια από αυτές τις ημέρες. Πήγαμε στα (πρώτα) γενέθλια του Βασιλάκη και παρότι η τούρτα δεν ήταν καθόλου του γούστου μας (καταπράσινη και σε σχήμα τριφυλλιού, καθότι ο μπαμπάς άρρωστος βάζελος κι εμείς από 15 μηνών λέμε τον ύμνο του Ολυμπιακού) η χαρά μας ήταν ατελείωτη με το αντικρίσαμε το γλυκό με το κεράκι. Φυσικά το να πούμε μόλις μια φορά το τραγούδι “να ζήσεις Βασιλάκη και χρόνια πολλά” μας φάνηκε υπερβολικά λίγο γι’ αυτό και ζητούσαμε επιτακτικά “πάλι” και “πάλι”.

Πριν από λίγες ημέρες είχαμε διακοπή ρεύματος κι έτσι άναψα μερικά κεριά, τα οποία επέμενε να σβήνουμε και να ανάβουμε αφού βέβαια λέγαμε πρώτα το γνωστό τραγουδάκι. Το οποίο είναι και ένα από τα αγαπημένα παιχνίδια της:  λίγο πριν κοιμηθεί, να λέμε όλα τα ονόματα που ξέρουμε φίλων, συγγενών, γνωστών, ή κάποιων που συναντήσαμε μόλις την ίδια ημέρα στην παιδική χαρά, και να τα κολλάμε στο τραγούδι “Να ζήσεις … και χρόνια πολλά…” τραγουδάει και με αυτόν τον τρόπο όχι μόνο κάνουμε επανάληψη όλους μας τους γνωστούς αλλά και αισθάνεται ότι παίρνει μέρος σε γενέθλια με μια αόρατη τούρτα στη μέση.

Χθες, έχοντας πια εξαντλήσει όλα τα ονόματα ακόμη και φανταστικών της φίλων από τα βιβλία, μου είπε: “να ζήσεις τουρτίτσα και χρόνια πολλά”. Και μετά μου είπε “γενέθ(λ)ια τουρτίτσα;”, θέλοντας προφανώς να υπογραμμίσει πόσο άδικο είναι όλοι μας να γιορτάζουμε κάποια ημέρα γενεθλίων, αλλά οι τούρτες να μην γιορτάζουν ποτέ.

Το παιδί μου είναι διάνοια, δεν εξηγείται αλλιώς…

Υ.Γ. Πηγαίνετε τα παιδιά σας σε όσα περισσότερα γενέθλια μπορείτε. Όσες φορές κι αν κάνετε το παιχνίδι με το κεράκι και τον αναπτήρα -και θα το κάνετε πολλές, πιστέψτε με-, the real thing, με την τούρτα και όλα τα παιδάκια τριγύρω, είναι ανεπανάληπτο. Γιατί αυτή η λάμψη στα μάτια, κάθε φορά που τη βλέπεις, είναι ένας από τους λόγους για να ζεις.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s