Ενώ εσύ παίζεις αμέριμνη…

20150505_201126_resized

Εγώ σε παρατηρώ και αναρωτιέμαι αν έχεις ιδέα πόσο έχεις αλλάξει τη ζωή μου.

Είσαι ο λόγος που κάθε δεύτερη Κυριακή του Μαΐου δεν θα είναι μια οποιαδήποτε ημέρα. Ο λόγος που ξυπνάω το πρωί (πολύ πρωί) και σκέφτομαι τι θα κάνουμε σήμερα για να δω τη χαρά σχηματισμένη στο προσωπάκι σου. Που κανονίζω πού θα φάω ή θα πιω καφέ ή θα πάω διακοπές ανάλογα με το αν θα είναι αρκετά φιλικά για σένα. Που έχω ξεχάσει τι θα πει γυμναστική, σινεμά, θέατρο μόνο και μόνο επειδή αυτομαστιγώνομαι ότι οι ώρες που περνώ στη δουλειά είναι ήδη πολλές για να λείψω κι άλλες από δίπλα σου. Που γιορτάζω όχι μόνο την Ημέρα της Μητέρας αλλά κάθε μέρα.

Η κόρη μου δεν μου είπε “χρόνια πολλά”. Τουλάχιστον όχι αυθόρμητα. Αν και την είχε προπονήσει η μητέρα μου όσο ήμουν στη δουλειά, το μόνο που κατάφερε είναι με το που άνοιξα την πόρτα να μου προσφέρει ένα λουλούδι, το οποίο στην πορεία το μάδησε η ίδια. [Μετά την έβαζα εγώ να μου λέει χρόνια πολλά μόνο και μόνο για να το ακούω].

Κι όμως, χθες το βράδυ, που επίσης έλειπα στη δουλειά, ο Νίκος μου είπε ότι πήγαινε στο κρεβάτι, εκεί που την κοιμίζω, σήκωνε την κουβέρτα και ρωτούσε “Πού είσαι μανούλα;”.

Οπότε εγώ το δώρο μου το πήρα, και ήταν το πιο συγκινητικό δώρο που έλαβα ποτέ.

Υ.Γ. Χρόνια πολλά μαμά! Σ’ αγαπάω κι ας μην το ακούς συχνά..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s