Οι φυλές της παιδικής χαράς

1079669

Συχνά αναπολώ την εποχή των lifestyle περιοδικών. Την εποχή που τα σπρεντς, τα σουάπς και το μπανκ ραν δεν σήμαιναν απολύτως τίποτα, ή τουλάχιστον εμείς αγνοούσαμε τη σημασία τους, και γράφαμε πολύ πιο ενδιαφέροντα θέματα: τα εκατό πράγματα που πρέπει να κάνεις πριν τα 30, τις φυλές της παραλίας, δέκα πράγματα που απαγορεύεται να πεις στο πρώτο ραντεβού και  άλλα τέτοια υπέροχα κι ασήμαντα.

Από την εποχή όμως που γράφαμε θέματα τύπου «Πού θα πιεις τα καλύτερα κοκτέιλ» μέχρι σήμερα μοιάζει να έχει περάσει μια αιωνιότητα και μια ημέρα. Δεν έχω ιδέα ποια πού πίνουν τα καλύτερα κοκτέιλ, σε αυτό που έχω γίνει όμως εξπέρ είναι οι… παιδικές χαρές. Γι’ αυτό και σκέφτηκα να αποκωδικοποιήσω όλη αυτήν την συσσωρευμένη γνώση και να γράψω ένα θεματάκι από τα παλιά: οι πέντε φυλές γονέων της παιδικής χαράς. Διευκρίνιση  πρώτη: Οι γονείς που περιγράφω, όπως κι εγώ δηλαδή, πηγαίνουμε στις παιδικές χαρές απογεύματα. Είμαι σίγουρη ότι οι γονείς που πηγαίνουν τα παιδιά τους στις κούνιες το πρωί θα χωρίζονταν σε άλλες κατηγορίες. Διευκρίνιση δεύτερη: Αναφέρομαι σε γονείς με παιδιά προσχολικής ηλικίας, από 1 έως 3 ετών, καθώς εκεί, λόγω άμεσου ενδιαφέροντος, πέφτει το μάτι μου και τέτοια παιδιά συναναστρεφόμαστε.

Οι αγχωμένοι γονείς
Συνήθως έρχονται ζευγάρι, με το παιδί, το καρότσι και έναν σκασμό πράγματα που τρώγονται, πίνονται, φοριούνται ή απολυμαίνουν. Δεν είναι συχνοί επισκέπτες των παιδικών χαρών κι αυτό γιατί μάλλον είναι υπερβολικά ψυχοφθόρο γι’ αυτούς. Η αγάπη αλλά και η ανησυχία είναι ζωγραφισμένη στο βλέμμα τους. Έχουν ντύσει τα παιδιά τους τουλάχιστον ένα layer πιο  βαριά από τα υπόλοιπα και δέχονται να τους αφαιρέσουν το καπέλο μόλις λίγα λεπτά πριν τη δύση του ηλίου. Είναι ευγενικοί και σου πιάνουν κουβέντα με την πρώτη ευκαιρία, όχι τόσο από αβρότητα όσο από περιέργεια: θέλουν να τα μάθουν όλα. Πόσο κοιμάται το δικό σου παιδί, τι τρώει, πόσο αρρωσταίνει, πώς και μιλάει τόσο πολύ για την ηλικία του, πώς και κάνει τσουλήθρα χωρίς βοήθεια από τόσο μικρό  κλπ. κλπ. Τζάμπα προσπαθείς να τους εξηγήσεις ότι κάθε παιδί έχει τους δικούς του βιορυθμούς  και οι συγκρίσεις είναι μάταιες. Κοιτάζονται μεταξύ τους μπερδεμένοι και απελπισμένοι και συνεχίζουν τον Γολγοθά τους σπρώχνοντας το καρότσι.

Οι γονείς βετεράνοι
Έχουν και ένα, και δύο και τρία και τέσσερα παιδιά. Τα μεγαλώνουν πλέον τόσο αβίαστα, όσο αβίαστα αλείφουν κρέμα συγκάματος στην ευαίσθητη περιοχή των παιδιών τους. Στην παιδική χαρά, ξέρουν ακριβώς πόσο χώρο πρέπει να αφήσουν στα παιδιά τους για να αισθάνονται ότι είναι ανεξάρτητα αλλά και πότε είναι η κατάλληλη στιγμή να παρέμβουν. Δεν είναι υστερικοί αλλά ούτε και αδιάφοροι. Κουβαλούν μαζί τους τα απολύτως απαραίτητα αλλά ποτέ δεν τους λείπει ούτε και τους περισσεύει τίποτα. Έχουν κάνει πια τις παρέες τους στην παιδική χαρά οπότε σίγουρα θα συναντήσουν έναν γνωστό. Ή, ακόμη καλύτερα, θα κανονίσουν να πάνε μαζί ως οικογένειες. Θα τους δεις να κάνουν και τα γενέθλια του παιδιού τους στο πάρκο, το οποίο γνωρίζουν πλέον σπιθαμή προς σπιθαμή. Δίνουν καθημερινά το «παρών» και γι’ αυτούς το δίωρο στο πάρκο είναι μια καθημερινότητα τόσο αυτονόητη όσο ο ύπνος και το φαγητό.
Οι του-παιδιού-μου-το- παιδί -δυο -φορές- παιδί- μου γονείς  
Σπρώχνουν το καρότσι με βήμα αργό και κάνουν ό,τι μπορούν να ευχαριστήσουν το εγγόνι τους, μέχρι να γυρίσουν η μαμά και ο μπαμπάς από τη δουλειά. Έχω πετύχει μια γιαγιά μέσα στη στεναχώρια που της έπεσε το παιδί και γρατζουνίστηκε λίγο στο πρόσωπο: «και τι θα πω στην μαμά της το βράδυ;», ήταν η έγνοια της. Αχ, αυτοί οι γιαγιάδες και οι παπούδες…. Στα εξήντα, τα εβδομήντα ή και τα ογδόντα τους κι ακόμη τρέχουν ακούραστοι να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες μας, των παιδιών και των εγγονιών τους. Με την ίδια θέληση που το έκαναν και με τα παιδιά τους, μπορεί και με μεγαλύτερη, αλλά με εμφανώς λιγότερες δυνάμεις.

Οι βεριμπίζιδες γονείς
Είναι φανερό ότι είναι σκαστοί από  τη δουλειά ή έχουν μόλις επιστρέψει από αυτήν και βιάζονται να γυρίσουν σπίτι  να πεθάνουν στον καναπέ. Έρχονται φορώντας το ταγιέρ ή το κοστούμι και όλα δείχνουν πως, πνιγμένοι από ενοχές, είπαν «ναι» στην επίμονη παράκληση του βλασταριού τους να τα πάνε στις κούνιες. Κι εκεί που τα κάνουν κούνια – μπέλα μιλούν ταυτόχρονα στο smartphone για δουλειά, κλείνουν εκκρεμότητες, μερικοί κουβαλούν ακόμη και δουλειά γραφείου. Κι όσο το κινητό δεν λέει να σταματήσει να χτυπάει, τόσο εκείνοι κυνηγούν ξελιγωμένοι το ατίθασο παιδί που, επιτέλους, βρήκε ευκαιρία να ξεσαλώσει αφού πόσο να ιδρώσεις όταν είσαι όλη μέρα μπροστά στο tablet και την τηλεόραση;  Τους βλέπεις να παρακαλούν το νήπιο: «πέντε λεπτά ακόμη, έτσι; Και μετά φύγαμε», αλλά το νήπιο να εξαφανίζεται αυτοστιγμή από το οπτικό τους πεδίο. Προσπαθώντας να πνίξουν την αγανάκτησή τους στον take away καφέ τους, σιχτιρίζουν την ώρα και η στιγμή που είπαν το «ναι».
Οι γονείς δεν- με-μέλει
Δεν θα ήθελα να πιστέψω ότι η αδιαφορία τους είναι χρόνια. Προτιμώ να θεωρώ ότι περνούν την φάση τους, τουλάχιστον κάθε φορά που περνούν την πόρτα της παιδικής χαράς. Από την ώρα αυτή, το παιδί τους, δύο έως τριών ετών, γίνεται θέλοντας και μη ένας αυτόνομος άνθρωπος που μπορεί να κάνει ό,τι θέλει χωρίς να δίνει και να παίρνει λογαριασμό. Είναι οι γονείς που θεωρούν ότι πηγαίνοντας το παιδί τους στην παιδική χαρά έχουν επιτελέσει στο ακέραιο το καθήκον τους, οπότε αφήστε τους τώρα να κάνουν το τσιγάρο τους, να πιουν τον καφέ τους, να μιλήσουν στο τηλέφωνο. Τις προάλλες, ένα κοριτσάκι  έπαιζε με τα κουβαδάκια του με τα χώματα και κάθε φορά που κάποιο άλλο (συμπεριλαμβανομένης και της δικιάς μου) έκανε το λάθος να το πλησιάζει στο μέτρο, φώναζε εκνευρισμένο «κανέναααας», πέταγε χώματα και άρχιζε να κλαίει . Η μητέρα του βρισκόταν στο κοντινό παγκάκι και δεν έκλεισε ούτε ένα λεπτό στο τηλέφωνο. Μετά από αρκετή ώρα μόνο, μιλώντας ακόμη, του είπε ότι αν συνεχίσει να κλαίει θα φύγουν από το πάρκο. Και επέστρεψε στο παγκάκι και τη συζήτησή της.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s