Ο παππούς που δεν γνώρισε

211

Με είχες πείσει ότι στην κοιλιά σου μεγαλώνει μια καρπουζιά γι’ αυτό και ήταν πιο μεγάλη από των άλλων μπαμπάδων. Αν και ανησυχούσα για το μέγεθός της -βασικά φοβόμουν ότι θα σκάσεις- χαιρόμουν που κάθε καλοκαίρι δεν ξεμέναμε ποτέ από καρπούζια.
Μου έμαθες να κολυμπώ, να φτιάχνω κάστρα στην αμμουδιά και μου τραγουδούσες την «Ψείρα» την οποία τώρα την τραγουδάω στην Έλενα και τρελαίνεται από τη χαρά της.
Μου έμαθες να διαβάζω, όχι με την έννοια της ανάγνωσης αλλά με την άλλη, την πιο βαθιά, αυτή που σε κάνει ανήσυχο όταν δεν έχεις ένα βιβλίο δίπλα στο κομοδίνο ή έχεις πάει για μπάνιο και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις φέρει μαζί σου ούτε απόδειξη του σούπερ μάρκετ.
Μου κόλλησες την αγάπη για τη δημοσιογραφία φέρνοντάς μου κάθε μέρα στο σπίτι την «Ελευθεροτυπία», την οποία διάβαζες από το πρωτοσέλιδο μέχρι την τελευταία σελίδα.
Μου έδωσες τα πρώτα (δύο) χαστούκια της ζωής μου. Τα άξιζα και τα δύο. Αλλά με προστάτευσες από πολλά ακόμη.
Με έμαθες να προσπαθώ, να πεισμώνω και να μην επαναπαύομαι. Και να στεναχωριέμαι όταν δεν μου αναγνώριζες την προσπάθεια. Αλλά έτσι δεν είναι τα κορίτσια; Πάντα θα αναζητούν το επιδοκιμαστικό νεύμα του πατέρα τους.
Θα μπορούσες να μου είχες μάθει πολλά ακόμη. Αλλά δεν προλάβαμε. Δεν σου κρατώ κακία. Σου είμαι ευγνώμων. Ένα μόνο δεν σου συγχωρώ. Που έφυγες και δεν προλάβαμε να κρατήσεις ούτε μια φορά στα χέρια σου την Έλενα. Σ’ αυτήν την ζωή τουλάχιστον.

Υ.Γ. Συγγνώμη μπαμπά για το μελό αλλά χθες ήταν η ημέρα του πατέρα και με έπιασε λίγο το παράπονο.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s