Μάνα Chao

sdsd

Όταν γίνεσαι μητέρα, το να θες να πας σε συναυλία μοιάζει σχεδόν με extreme sport, από τα δεκάδες που θα δοκιμάσεις στη διάρκεια της διαδρομής σου μέσα στη μητρότητα.

Η τελευταία φορά που είχα πάει σε συναυλία ήταν πριν δύο χρόνια όταν η Έλενα μεταφερόταν εύκολα, μέσα στην κοιλιά μου, οπότε δεν υπήρχε θέμα. Κι αφού από τότε μέχρι σήμερα άφησα περίπου δέκα live στα οποία ήθελα να πάω να περνούν, το αποφάσισα κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή. Πήρα τη Φ. την κολλητή μου και επίσης μητέρα μικρού παιδιού και ξεκινήσαμε για Μαλακάσα.

Είχαν προηγηθεί αλλεπάλληλες τηλεφωνικές στιχομυθίες και ανταλλαγή μηνυμάτων για γέλια και για κλάματα:
-Να πάμε;
-Θα προλάβουμε να τις κοιμίσουμε;
-Εσένα κοιμάται με τον πατέρα της;
-Εμένα ποτέ μέχρι σήμερα. Μόνο όταν δουλεύω την έχω αφήσει και την κοιμίζει θέλοντας και μη.
-Το πρωί τι ώρα σε ξυπνάει;
-Τώρα και με τη ζέστη, στις επτά έχει έγερση.
-Κι εγώ. Θα αντέξουμε αύριο ή θα κουτουλάμε;
-Δεν είναι μακριά η Μαλακάσα να ξεκινήσουμε 10 και..;
-Το σκέφτεσαι να είναι sold out και να κουβαληθούμε άδικα εκεί πάνω;
-Πότε βγαίνει; Μήπως όταν φτάσουμε τα έχει πει όλα και πάμε τζάμπα;
-Έλα μωρέ, μεσανατολικό το έχουμε κάνει

Τελικά η επιχείρηση: τελευταία έξοδος Μάνου Τσάο στέφθηκε από επιτυχία. Αφού αποδράσαμε σχεδόν τρέχοντας από το σπίτι, κατάπιαμε τα χιλιόμετρα της εθνικής οδού και περπατήσαμε τόσο που σήμερα πονάω σαν να έχω τρέξει 10 χιλιόμετρα σε ανώμαλο δρόμο, μπήκαμε κοντά στις 11:30 και υπό τα γεμάτα απορία βλέμματα των σεκιουριτάδων.

Με το που πάτησα το πόδι μου στο Terra Vibe ένοιωσα κάπως σαν να επέστρεφα στην παλιά μου ζωή. Αλλά και σαν να καθάρισαν να αυτιά μου, δεδομένου ότι το βάλω δική μου μουσική στο σπίτι είναι μια ακόμη επικίνδυνη αποστολή (η προσπάθειά μου να βάλω λίγο Τσάο στο YouTube, απέτυχε οικτρά καθώς η Έλενα μου ζητούσε επιτακτικά την “Μπουμπού”), σαν να θυμήθηκα ξαφνικά πώς είναι να βγαίνεις, να ιδρώνεις, να χορεύεις με αγνώστους, να πίνεις μπύρες, να χειροκροτείς, να τραγουδάς, να ζαλίζεσαι.

Ήμασταν όμως αστείο θέαμα, το παραδέχομαι. Ενώ λικνιζόμασταν στους ρυθμούς της ρούμπας της Βαρκελώνης δείχναμε η μία στην άλλη βίντεο και φωτογραφίες από τα τελευταία επιτεύγματα των παιδιών μας, ανταλλάσσαμε συμβουλές για τη θάλασσα, τα κουνούπια, το φαγητό κλπ. κλπ. Και μετά πάλι χορός και τραγούδι.

Και παρότι το καταευχαριστήθηκα αυτό το διάλειμμα ξεγνοιασιάς, έστω και λίγο αγχωμένο, δεν μπορούσα να πνίξω την αίσθηση ότι ήμουν κι εγώ λίγο λαθραία, όπως ο Cladestino του Τσάο. Είχα αφήσει το παιδί μου και διασκέδαζα 40 χιλιόμετρα μακριά. Και όσο χαζό κι αν ακούγεται, ναι, θα ήθελα να την είχα μαζί μου, έστω και κοιμισμένη. Είμαι καλά γιατρέ μου; Και, αν όχι, πότε θα το ξεπεράσω;

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s