10 πράγματα που έμαθα από τη 2χρονη κόρη μου

DSC00411
Just give her a cake and a candle….

Υποτίθεται πως γεννάς ένα παιδί και από το πρώτο κιόλας λεπτό της επαφής σας αρχίζεις να του μαθαίνεις πράγματα. Πώς να πιάνει το στήθος σου για να πιει γάλα, πώς να κοιμάται σωστά, πώς να τρώει, πώς να περπατάει, πώς να λέει «ευχαριστώ» και «παρακαλώ», πώς να γίνεται ανεξάρτητο, πώς να έχει αυτοπεποίθηση. Αγχώνεσαι μάλιστα να του τα μάθεις σωστά, γι’ αυτό και παίρνεις δεκάδες γνώμες, διαβάζεις εκατοντάδες βιβλία και δοκιμάζεις χιλιάδες τρόπους.

Τι γίνεται όμως με όλα εκείνα που εσύ μαθαίνεις από το παιδί σου και μάλιστα χωρίς εκείνο να ανοίξει καν το στόμα του; Ή αυτά που προσπαθεί να σου δώσει να καταλάβεις με φαινομενικά ασυνάρτητες φράσεις;

1. Η φαντασία είναι η αυτοδύναμη κυβέρνηση των παιδιών 
Πριν από λίγες ημέρες η Έλενα ήρθε με περισπούδαστο ύφος και μου είπε: «Είμαι γυναίκα και έχω στην πλάτη μου έναν μαϊντανό». Εδώ και δύο μήνες περίπου αυτοπροσδιορίζεται ως «είμαι ένα σκουλικάκι που τρώει σουβλάκι». Κάθε μέρα σημειώνω και μια αντίστοιχης ασυναρτησίας φράσεις. Όταν μεγαλώσει, θα τις της κάνω δώρο.

2. Είμαι όμορφη 
Ακόμη κι αν το πίστευα κάποτε, έχω πάψει εδώ και καιρό. Εκείνη όμως μου το λέει σχεδόν καθημερινά. Ακόμη κι αν δεν είμαι γενικώς, είμαι γι’ αυτήν. Μου φτάνει.

3. Οι κτητικές αντωνυμίες είναι το πιο όμορφο μέρος του λόγου 
Ποτέ το «μου» δεν ταίριαξε τόσο υπέροχα όσο μετά το «μαμά». Ιδιαίτερα όταν μετά ακολουθεί και μια αγκαλιά.

4. Το χάος πράγματι γεννάει την τάξη 
Αν τολμάς να αμφισβητείς τον Νίτσε, πέρνα μία βόλτα από το σπίτι μας, εκεί, γύρω στις 8 το απόγευμα. Αν αποφύγεις το σλάλομ από τα Playmobile, μπορεί να σε αφήσουμε να μαγειρέψεις μαζί μας «γλυκό παστίτσιο».

5.Το γέλιο ποτέ δεν είναι αρκετό 
Για κάποιο ακατανόητο λόγο, πολλοί γονείς θεωρούν ότι το να γελάσουν μαζί με τα παιδιά τους είναι ένδειξη αδυναμίας, ανάρμοστο για έναν γονιό που πασχίζει να επιβληθεί και να γίνει σεβαστός. Έχω πάψει να προσπαθήσω να το κατανοήσω. Έχω καλύτερα πράγματα να κάνω. Ας πούμε να ξεκαρδίζομαι στα γέλια με την κόρη μου.

6. Ένα ίσον τα πάντα
Σίγουρα έχετε ακόμη τη φράση σύμφωνα με την οποία, αναφορικά με τα παιδιά, «ένα ίσον κανένα». Δεν ξέρω αν θα κάνω ποτέ δεύτερο παιδί. Αλλά ακόμη κι αν κάνω, η φράση αυτή και τότε ακόμη θα ακούγεται εξαιρετικά γελοία.

7. Το να είσαι μαμά είναι μια καθημερινή μάχη
Με τα νεύρα, τις αντοχές σου, τις επιθυμίες σου, τις προτεραιότητές σου. Και επίσης μ’ αυτούς που επειδή δεν μπορούν να διανοηθούν τι σημαίνει να είσαι μαμά, το ευτελίζουν, το ειρωνεύονται, το στοχοποιούν (κάτι δικά μου). Γι’ αυτό ακόμη κι αν κάποια μέρα αισθάνεσαι να την χάνεις, μην απελπίζεσαι. Την ίδια μάχη θα δώσεις και αύριο. Ευελπιστώντας ότι τότε θα τα πας καλύτερα.

8. Ο κόσμος πρέπει να γίνει καλύτερος 
Πριν λίγες ημέρες διάβασα κάτι που μου άρεσε πολύ. «Όλοι εστιάζουμε στο να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο για τα παιδιά μας. Αυτό που πρέπει όμως να κάνουμε είναι να φτιάξουμε καλύτερους ανθρώπους για τον κόσμο μας». Ι’ m in to it.

9. Τα λουλούδια δεν ανθίζουν στο τσιμέντο
Εγώ, που κάποτε περνούσα όλη τη μέρα στα αυστηρά γεωγραφικά όρια μεταξύ Στουρνάρα και Σταδίου, βρίσκομαι σε φάση μετακόμισης με στόχο τον κήπο, το child friendly περιβάλλον και την «ποιότητα ζωής». Τα ύστερα του κόσμου.

10. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι αγάπη
Όταν έχεις περάσει ακόμη μια σκατά ημέρα στη δουλειά, όταν νομίζεις ότι ο μόνος τρόπος για να εκτονωθείς είναι να κάνεις τριπλό φονικό με ληστεία, η πόρτα ανοίγει και ένα πλάσμα με κοτσιδάκια και χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά τρέχει να σε υποδεχτεί. Και τότε τίποτα άλλο δεν έχει σημασία.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s