H ζωή μας μια κούτα (για την ακρίβεια περίπου 100)

20151009_152226_resized (1)

Έχουν πλάκα οι μετακομίσεις. Ή μάλλον, για να το θέσω πιο σωστά, όταν το κορμί σου έχει ξεπεράσει το όριο της κούρασης και το μυαλό σου έχει σταματήσει να κλωθογυρίζει τις ίδιες και τις ίδιες αγωνίες (μην ξε-χάσω κάτι σημαντικό, μην σπάσει κάτι αγαπημένο, μην το μετανιώσω και άντε ξανά – μανά τα ίδια κλπ.), τότε μπορείς να αρχίσεις να το απολαμβάνεις. Και, ναι, τότε η μετακόμιση έχει απίστευτη πλάκα. Όταν βέβαια την κάνεις με την προοπτική να περάσεις καλύτερα και όχι όταν σε αναγκάζουν οι γ@μ@μ@νες οι καταστάσεις.

Καταρχάς, ξαναθυμάσαι όλη σου τη ζωή, κι αν όχι όλη , εκείνη που έζησες στο σπίτι που αφήνεις. Τι άλμπουμ ξέθαψα (από τότε που πηγαίναμε με το φιλμ  ανά χείρας και παρακαλούσαμε τον φωτογράφο να μην το κωλοβαρέσει ως συνήθως αλλά να το έχει έτοιμο πιο νωρίς), τι εισιτήρια από συναυλίες, τι ερωτικά γράμματα, τι σουβενίρ από ταξίδια. Εντάξει, βρήκα και μια (χμμ απλήρωτη) κλίση αλλά μην το κάνουμε θέμα. Μέχρι και τη βέρα μου βρήκα που ούτε θυμάμαι πόσο καιρό την είχα χάσει. Και κυρίως, τι σκόνη. Μα πού κρυβόταν τόooooση σκόνη;;;

Έπειτα, αν θες, φωνάζεις και κόσμο και διοργανώνετε μίνι bazaar. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ άνθρωπος κολλημένος με άψυχα πράγματα δεν είμαι. Ποτέ στη ζωή μου δεν έχω κάνει συλλογή από οτιδήποτε και όταν για ένα διάστημα έτρωγα κόλλημα με κάτι, πολύ σύντομα βαριόμουν και το παρατούσα. Με αυτήν την έννοια, κάνω συλλογή από αποτυχημένες συλλογές. Οπότε λίγο πριν αρχίσει το μεγάλο πακετάρισμα-ξεσκαρτάρισμα φωνάζεις φίλους και μοιράζεις. «Τα σκουπίδια μου, ο θησαυρός σου», στην πράξη.

Από την άλλη, η μετακόμιση με ένα παιδί να τρέχει στο βομβαρδισμένο σπίτι δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο. Εσύ βάζεις πράγματα στην κούτα, εκείνο τα βγάζει, εσύ προσπαθείς να γράψεις έξω από τις κούτες, εκείνο αποφασίσει ότι θέλει να τις ζωγραφίσει, εσύ τρέχεις πανικόβλητη να τις κλείσεις, εκείνο σκέφτεται πως είναι η κατάλληλη ώρα για να μπει μέσα και να κάνει «καράβι».

Και μετά έρχεται η μεγάλη μέρα. Η μέρα όπου έρχεται ένα μεγάααλο φορτηγό και μέσα σε μισή ώρα παίρνει αυτά που εσένα σου πήρε 20 ημέρες να πακετάρεις και τα πηγαίνει εκεί που σε λίγο θα αποκαλείς «καινούριο σπίτι» και πιο μετά σκέτο «σπίτι».  Κι ενώ έχεις φροντίσει την παραμικρή λεπτομέρεια ώστε το μικρό πλάσμα που παίρνει πλέον τις αποφάσεις για σένα να μην νιώσει ότι ξενιτεύτηκε και αντίθετα να προσαρμοστεί γρήγορα, αφού έπαιξε με τα σαν καινούρια παιχνίδια της, αφού έτρεξε στον κήπο, αφού προσπάθησε μάταια να χαϊδέψει τη γάτα, ξεφουρνίζει όλο αποφασιστικότητα και σιγουριά: «και τώρα πάμε σπίτι μας». Και τώρα;

Γνωριμία με τη Βαγγέλα, τη γάτα της γειτονιάς
Γνωριμία με τη Βαγγέλα, τη γάτα της γειτονιάς
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s