Hello from the mother side

2

Προχθές μιλούσα με μια φίλη, πολύ καλή φίλη που όμως είχα πολύ καιρό να δω. Για πολλά χρόνια κάναμε κολλητή παρέα, τα τελευταία αγαπιόμαστε από μακριά με σποραδικές μόνο επαφές, καθώς οι ζωές μας, επαγγελματικές και προσωπικές έχουν πάρει άλλους δρόμους. Μου είπε ότι δεν θέλει να κάνει παιδιά και ξεκινήσαμε αυτή τη συζήτηση που γενικώς έχει ανάψει τελευταία με αφορμή το ανελέητο bullying που δέχτηκε μια Βρετανίδα (νομίζω) επειδή τόλμησε να γράψει στο Twitter ότι δεν θέλει να γίνει ποτέ μητέρα.

Θεωρώ αυτονόητο το δικαίωμα μιας γυναίκας να μην θέλει να γίνει μητέρα, όπως επίσης και το δικαίωμά της να το λέει χωρίς να ντρέπεται και χωρίς να φοβάται. Πώς θα μπορούσα άλλωστε να μην; Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου υπήρξα σημαιοφόρος της childfree (ούτε καν childless) λογικής, τα ούτε καλά καλά δυόμιση χρόνια που είμαι μητέρα (και το βροντοφωνάζω -βλ. αυτό το blog) είναι μια σταγόνα μπροστά στις δεκαετίες που έβλεπα παιδί και έστριβα ή δήλωνα με τη βεβαιότητα του αφελή ότι: εγώ+παιδί=ποτέ. Στην τελική, τις θαυμάζω πολύ τις γυναίκες που μπορεί να μην ξέρουν τι θέλουν, ξέρουν όμως ακριβώς τι δεν θέλουν, για όποιο λόγο κι αν συμβαίνει αυτό.

Το μόνο που θα ήθελα να προσθέσω στην κουβέντα είναι το bullying (πολύ πιο κομψευάμενο βέβαια αλλά και πολύ πιο υποδόριο) που δέχονται και οι μητέρες ενίοτε όταν τύχει να αποτελούν την εξαίρεση σε μια πλειοψηφία ατέκνων γυναικών: με ύφος κάτι μεταξύ «καημενούλα μου, πόσο πρέπει να υποφέρεις» και «τι ξέρεις εσύ, εσύ έχεις αποχαιρετήσει τα εγκόσμια» αλλά και ταυτόχρονα «θα προσπαθήσω να μην κάνω κάνω καμία αναφορά που θα σου δώσει πάσα για να μιλήσεις για το παιδί σου, να μας πεις μαμαδίστηκες ιστορίες ή να αρχίζεις να μου δείχνεις φωτογραφίες των παιδιών σου στο κινητό». Και να μην ξεχνάμε το βλέμμα της «ατυχήσασας», της άτεκνης όχι από επιλογή που σε κοιτάζει σαν να είσαι εσύ αυτή που της στέρησες την ευκαιρία για οικογενειακά 4ήμερα στο Ζαγοροχώρια ή για την εκπτωτική κάρτα στο Orchestra.

Κάποτε λέγαμε ότι οι άνδρες προέρχονται από τον Άρη και η γυναίκες από την Αφροδίτη αλλά δυστυχώς ζούμε όλοι μαζί πλέον στη Γη και πρέπει να μάθουμε να συγκατοικούμε ειρηνικά. Μήπως το ίδιο πρέπει να αποφασίσουμε να κάνουμε άτεκνες και “έντεκνες”; Μια συμφωνία εκεχειρίας που θα σφραγίσουμε με βουλοκέρι το τακούνι μας; Τότε θα μπορέσουμε εμείς να σας εμπιστευτούμε για λίγο τα παιδιά μας να πάμε (επιτέλους) ένα σινεμά, κι εσείς να “δανειστείτε” για λίγο το παιδί μας ως αφορμή για να γνωρίσετε εκείνον τον κούκλο που δουλεύει σε εκείνον τον παιδότοπο.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s