Enchantée Santé (Ωδή στη σαγήνη που χάθηκε)

1

Το πρώτο τσιγάρο που έβαλα στο στόμα μου ήταν Sante. Όλα ιδιαίτερα και διαφορετικά πάνω σε αυτό το τετράγωνο πακέτο. Το όνομά του που σε κορόιδευε μέσα στη μούρη σου, το κατακόκκινο χρώμα του, η Ζωζώ Νταλμάς που ξεπροβάλει γεμάτη ηδυπάθεια μέσα από τον μπλε φινιστρίνι.  Έτσι ήθελα στα 18 μου, που ξεκίνησα να καπνίζω, να είμαι κι εγώ. Μοιραία, τολμηρή, γεμάτη αυτοπεποίθηση, χωρίς καμία αίσθηση του κινδύνου. Βασικά έτσι θέλω να είμαι και τώρα αλλά αυτό το τρένο μάλλον το έχασα ανεπιστρεπτί.

Κι έπειτα ήταν αυτό το απίστευτο μόττο: «Τα μόνα σιγαρέττα που προφυλάσσουν τον καπνιστήν από τας γνωστάς ενοχλήσεις». Δεν τον προφυλάσσουν αλλά πάντως κάνουν πολύ καλή δουλειά με την αισθητική και το στιλ του, λέω εγώ.

Με θυμάμαι ακόμη να στέκομαι μπροστά στον καθρέφτη ολομόναχη, να εισπνέω –να προσπαθώ τουλάχιστον- τον καπνό και να πασχίζω να μην μεταμορφωθώ σε φράουλα από τον ασταμάτητο βήχα. Τουλάχιστον όχι μπροστά σε Εκείνον. Μετά ας έβγαζα και τη χολή μου.

Φυσικά εγκατέλειψα πολύ γρήγορα την προσπάθεια. Απίστευτα βαρύ χαρμάνι, γρήγορα άρχισα να μιλάω σαν τη Σπεράντζα Βρανά, οπότε με ελαφριά περπατησιά μεταπήδησα σε κάτι πιο στα μέτρα μου κρυφοκοιτώντας παράλληλα στα περίπτερα ανά τακτά διαστήματα μήπως είχαν αρχίσει να κυκλοφορούν και σε light έκδοση. Ποτέ δεν το έκαναν. Και μπράβο τους.

Ασφαλώς δεν ήταν ο μόνος συμβιβασμός στην ενήλικη ζωή μου. Ακολούθησαν πολλοί. Παρότι όμως περιστασιακή μεν ενοχική δε καπνίστρια, αυτόν τον φέρνω βαρέως.

Τώρα που τα Sante κάνουν τις τελευταίες τους τζούρες προς την αιωνιότητα καθώς η Philip Morris τα καταργεί λόγω χαμηλών πωλήσεων, σκέφτομαι πως η εξέλιξη αυτή είναι λογική, σχεδόν νομοτελειακή. Σήμερα ο κόσμος επιλέγει άλλα χαρμάνια εξίσου εθιστικά και φαινομενικά μόνο λιγότερο βλαπτικά:  στέλνει στην καλή του ηλεκτρονικά δαχτυλίδια καπνού μέσω tinder και στους βαρείς νταλκάδες κατεβάζει δύο ολόκληρες σεζόν Criminal Minds.

Τα Sante φεύγουν, όπως έφυγε ο Bowie, ο Lemmy, το Decadence, τα Metropolis, η Μαλβίνα, το V52, η ικανότητα να χάνεις κιλά ράβοντας απλώς το στόμα σου για ένα βράδυ.

Αλλά μιας και μιλάμε για το τσιγάρο, κι αυτό έχασε τη μετεφηβική μαγεία του: στο σπίτι δεν καπνίζω πια (απαγορεύεται λόγω παιδιού), παρά μόνο στη δουλειά όταν κάνω διάλειμμα (τώρα που το σκέφτομαι πιο πολύ για το διάλειμμα, παρά για το τσιγάρο) ή στις λιγοστές πλέον εξόδους.

Και παρόλο που τελικά δεν τα κάπνισα ποτέ, την εποχή της σαγήνης των Sante την αναπολώ. Τότε που το μόνο δίλλημα που μας απασχολούσε ήταν ταξί ή ένα ακόμη ποτό και όχι ΕΝΦΙΑ ή ΔΕΗ, τότε που όπως λέει και το γνωστό ρητό, το σεξ ήταν βρόμικο και ο αέρας καθαρός, κι όχι το αντίθετο. Αυτή η ανεμελιά που σου υποσχόταν το κόκκινο τετράγωνο πακέτο, αν χάνεται μια φορά καθώς μεγαλώνεις, όταν γίνεσαι γονιός θρυμματίζεται σαν πάγος στο Dauiqiri. Να ζήσουμε να τη θυμόμαστε. Και να ανάβουμε κανένα τσιγάρο στη μνήμη της.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s