10 πράγματα που έμαθα περί διαπραγμάτευσης (με ένα νήπιο)

Η ζωή με ένα νήπιο δεν είναι ρόδινη. Ok, μπορεί να είναι μια από τις πιο γλυκές φάσεις της σχέσεις σας, αλλά η κοινή σας ζωή δεν είναι μόνο αγκαλιές (“όχι σφιχτές, γιατί πονάνε”), παιχνίδια, και φράσεις που σε στέλνουν στον ουρανό (“μαμά, όταν μεγαλώσω θα σε πάρω και θα πάμε ταξίδι στο διάστημα και μετά στο φεγγάρι”). Είναι και στιγμές επικής γκρίνιας, δοκιμασία αντοχών και απίστευτο γαϊτανάκι είπα – ξείπα, και αλλαγών γνώμης ανά δευτερόλεπτο.

Και επειδή η λέξη «διαπραγμάτευση» φοριέται πολύ τελευταίως, είμαι σίγουρη ότι εκείνες στις συνεδριάσεις του Eurogroup δεν πιάνουν μια μπροστά σε εκείνες που γίνονται μέσα σε παιδικά δωμάτια, στις παιδικές χαρές ή όπου αλλού με πρωταγωνιστές

  1. Ποτέ μην ξεκινάς μία ερώτηση – πρόταση με τη λέξη «Θέλεις…;». Εκτός κι αν δεν συνοδεύεται μη τη λέξη «παγωτό», η απάντηση εννιά στις δέκα φορές είναι «όχι». To «όχι» μάλιστα είναι τόσο κολλημένο στη γλώσσα τους που, ανά περιπτώσεις, το παιδί λέει πρώτα «όχι» και στη συνέχεια «ναι».
  2. Από τη στιγμή που ένα παιδί καταλαβαίνει ότι στην ντουλάπα του δεν υπάρχει ένα μόνο ρούχο, αυτό που διαλέγει η μητέρα κατά την περίσταση, αρχίζει η κόλαση.
  3. Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να γκρινιάζει ένα νήπιο. Όταν πονάει, όταν νυστάζει, όταν πεινάει, όταν έχει χάσει κάτι, όταν του λείπει κάποιος. Και υπάρχουν και ένα σωρό φορές που απλώς θέλει «να το βγάλει από μέσα του». Ούτε εσύ, ούτε εκείνο ξέρετε τι ακριβώς. Και τότε απλώς κάνεις πίσω και περιμένεις να περάσει η καλοκαιρινή μπόρα.
  4. Είναι πιο εύκολο να πείσεις τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ότι η Ελλάδα πρέπει να μείνει στο ευρώ από το να πείσεις ένα νήπιο να βάλει ζακέτα όταν είναι στην παιδική χαρά και αρχίζει να κάνει κρύο.
  5. Οι Άγγλοι δεν τα λένε «terrible twos» χωρίς λόγο.
  6. Πίσω από κάθε νήπιο που κυκλοφορεί καλοκαιριάτικα στο δρόμο φορώντας την αποκριάτικη στολή του ή οτιδήποτε άλλο εντελώς παράταιρο, κρύβεται ένας γονιός που έπαψε να προσπαθεί να το φέρει στα συγκαλά του. Ας μην τον κρίνουμε αυστηρά.
  7. Το 70% των παγωτών και των γλειφιτζουριών που έχει φάει ένα νήπιο είναι «mercy exchanges». «Άσε με ένα τέταρτο να φάω χωρίς να με τραβάς από το πόδι και μετά θα σου δώσω κάτι που σ’ αρέσει» ή «ορίστε, με έσκασες».
  8. Όταν ο Ψινάκης παρουσίαζε το τηλεπαιχνίδι Distraction, δεν είχε ιδέα ότι η τέχνη της απόσπασης προσοχής είναι το Νο1 απαραίτητο ταλέντο ενός γονιού για να επιβιώσει απέναντι σε ένα νήπιο.
  9. Μπορεί να μην ξέρουν ακόμη να διαβάζουν, αλλά γνωρίζουν ότι η επανάληψη είναι η μητέρα της μάθησης. Γι’ αυτό το «μαμά» δεν είναι «μαμά» αλλά «μαμά, μαμά, μαμά, μαμά, μαμά» και το «θέλω γάλα» είναι «γάλα, γάλα, γάλα, γάλα, γάλα».
  10. Όταν καταβάλεις προσπάθεια για να πείσεις ένα παιδί να πάτε στην παιδική χαρά ή σε κάποιο παιδικό πάρτι και στο τέλος φτάνει να σου λέει «εντάξει, αλλά μετά θα γυρίσουμε σπίτι μας;», καταλαβαίνεις ότι κάπου εδώ τριγύρω έχει χαθεί η μπάλα.
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s