Ένα χρόνο -παρά κάτι- μετά…

Κοιτούσα την ημερομηνία και δεν το πίστευα. Ένας χρόνος παρά κάτι -ήταν 1η Ιουλίου- συγκεκριμένα από την τελευταία φορά που έγραψα εδώ. Ok, ήταν καλοκαίρι, προφανώς και τα παράτησα για λίγες ανέμελες στιγμές στην παραλία. Μετά με έπιασε η ζέστη, μετά ήρθε το νησί -αχ, αυτό το νησί-, και μετά, και μετά; Τι έγινε; Να τι έγινε: 

  1. Η Έλενα απέκτησε αυτό που ήθελε. Σιγά το νέο, θα μου πείτε. Η Έλενα πάντα αποκτά αυτό που θέλει. Αν δεν το πάρει από μένα, της το δίνει ο μπαμπάς της. Αν δεν τα καταφέρει ούτε αυτός, αυτόν ακριβώς τον ρόλο επιτελούν ο παππούς και η γιαγιά. Μία από τις επιθυμίες της όμως δεν μπορούσε να της το φέρει ο οικογενειακός περίγυρος: ήθελε αδελφούλα και την ήθελε ΤΩΡΑ. Και φυσικά την απέκτησε. Ποιος θα πει «όχι» στην Έλενα; 
  2. Η δουλειά συνέχισε να τραβά την κατηφόρα μέχρι που έκανε το salto mortale που όλοι βλέπαμε να έρχεται και κανείς δεν ήθελε να παραδεχτεί. Τώρα οι νέες λέξεις «ειδική εκκαθάριση», «πτώχευση», «ασφαλιστικά μέτρα», «επίσχεση εργασίας» συνθέτουν μια πάρα-πολύ-όμορφη-καθημερινότητα.
  3. Τα μαλλιά μου συνεχίζουν να ασπρίζουν αφειδώς, αλλά και να πέφτουν με αμείωτο ρυθμό. Κι όσο το δάπεδο γεμίζει με τρίχες μου, τόσο το ερώτημα συνεχίζει να με ταλανίζει: Πότε επιτέλους θα σταματήσω να αλλάζω τρίχωμα; 
  4. Η μάχη με τα κιλά συνεχίζεται αμείωτη. Η μεγαλύτερη συνωμότρια του πλανήτη, η ζυγαριά μου, ανερυθρίαστα τόλμησε να καταγράψει κατά την παρουσία μου τον αριθμό 70 και αυτό έγινε ο λόγος για να την αποφύγω για πολύ καιρό. Τα 12 επιπλέον κιλά της δεύτερης εγκυμοσύνης μοιάζουν πιο διαλλακτικά σε σχέση με τα 12 της πρώτης (άμα ανήκεις σε σταθερό ζώδιο, το κουβαλάς παντού). Η μεγάλη νίκη θα έχει επιτευχθεί όταν επιτέλους ξαναδώ το “5” μπροστά από τον διψήφιο αριθμό που αντικρίζω σχεδόν κάθε πρωί. 
  5. Η κυβέρνηση κάνει σκληρή διαπραγμάτευση. 

Τώρα που καταλάγιασε κάπως ο μεγάλος πανικός του να προσπαθείς να κρατάς στη ζωή δύο παιδιά παρά τις καθημερινές τους προσπάθειες να καταφέρουν το αντίθετο, και που το να πληκτρολογείς ξανάγινε μια πηγή χαράς και δημιουργίας και όχι κούρασης, καταναγκασμού και σιχτιρίσματος, αποφάσισα να επιστρέψω σε αυτό το blog για ψυχοθεραπεία, αποτύπωση αναμνήσεων και σχολιασμό κάθε πληροφορίας που πέφτει στην αντίληψή μου και μπορεί να ενδιαφέρει ανθρώπους στη δική μου φάση: ανθρώπων που ξέρουν ότι δεν θα γίνουν ποτέ τέλειοι γονείς, συνεχίζουν ωστόσο με τιμιότητα να προσπαθούν για το καλύτερο και στο μεσοδιάστημα προσπαθούν να θυμηθούν πώς ήταν η ζωή τους πριν από τα παιδιά και τι ακριβώς συμπλήρωναν στο βιογραφικό τους δίπλα από τον μεσότιτλο: «άλλα ενδιαφέροντα». 

Καλό βράδυ, καλό καλοκαίρι, kalo kouragio…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s